Trzeciosobotnia adoracja GRUDZIEŃ 2025
Mamy tylko jedno życie, które szybko przemija,
dlatego ważne jest tylko to, by dać je całkowicie Temu,
który oddał nam życie swoje i tak odpowiedzieć na Jego miłość.
dlatego ważne jest tylko to, by dać je całkowicie Temu,
który oddał nam życie swoje i tak odpowiedzieć na Jego miłość.
Grudniowa adoracja, przygotowana przez Grupę Muzyczną Barka, odbyła się za wstawiennictwem św. Marii Maravillas, która uważała, że największe szczęście na ziemi, którego nikt nie może nas pozbawić, polega na zjednoczeniu z Bogiem i wypełnianiu Jego woli, kochając Go i służąc Jemu.
Urodzona w Madrycie, pochodząca ze sfer arystokratycznych dziewczynka, we wczesnym dzieciństwie była wychowywana przez babcię. Nauką zajęli się nauczyciele zatrudnieni przez rodziców. Czytała żywoty świętych i wzorowała się na nich, modląc się i stosując praktyki pokutne. Była gorliwą katoliczką. Myślała o wstąpieniu do zakonu, ale mogła to uczynić dopiero po śmierci ojca.
Przez całe swoje zakonne życie pozostawała wierna swoim ideałom. Skromna, pracowita, niezwykle aktywna jako przeorysza różnych klasztorów zawsze cierpliwie dążyła do celu, wypełniając wolę Boga.
Przyszła święta rozumiała potrzeby robotników, budowała mieszkania dla bezdomnych, troszczyła się o opuszczone dzieci, a dla zakonnic klauzurowych, które źle czuły się w szpitalach ogólnodostępnych, otworzyła hospicjum, gdzie mogły korzystać z opieki lekarskiej.
11 grudnia 1974 r. odeszła do domu Pana.
Papież św. Jan Paweł II beatyfikował ją 10 maja 1998 r. w Rzymie, a kanonizował 4 maja 2003 r. w Madrycie.
Żyjąc w ubóstwie, całe życie troszcząc się o innych, mówiła:
Pozwól Dzieciątku wejść do twego serca, a gdy będziesz miała Je ze sobą cierpienie stanie ci się słodkim.
Urodzona w Madrycie, pochodząca ze sfer arystokratycznych dziewczynka, we wczesnym dzieciństwie była wychowywana przez babcię. Nauką zajęli się nauczyciele zatrudnieni przez rodziców. Czytała żywoty świętych i wzorowała się na nich, modląc się i stosując praktyki pokutne. Była gorliwą katoliczką. Myślała o wstąpieniu do zakonu, ale mogła to uczynić dopiero po śmierci ojca.
Przez całe swoje zakonne życie pozostawała wierna swoim ideałom. Skromna, pracowita, niezwykle aktywna jako przeorysza różnych klasztorów zawsze cierpliwie dążyła do celu, wypełniając wolę Boga.
Przyszła święta rozumiała potrzeby robotników, budowała mieszkania dla bezdomnych, troszczyła się o opuszczone dzieci, a dla zakonnic klauzurowych, które źle czuły się w szpitalach ogólnodostępnych, otworzyła hospicjum, gdzie mogły korzystać z opieki lekarskiej.
11 grudnia 1974 r. odeszła do domu Pana.
Papież św. Jan Paweł II beatyfikował ją 10 maja 1998 r. w Rzymie, a kanonizował 4 maja 2003 r. w Madrycie.
Żyjąc w ubóstwie, całe życie troszcząc się o innych, mówiła:
Pozwól Dzieciątku wejść do twego serca, a gdy będziesz miała Je ze sobą cierpienie stanie ci się słodkim.
